Ik worstel en.....blijf worstelen

Untitled design

Met Diana ben ik een paar keer in gesprek geweest. We spreken elkaar omdat ze geen grip heeft op haar werk en werkomgeving. Ze overweegt zich ziek te melden. Het is haar boven het hoofd gegroeid.

In korte tijd vertelt ze me veel. Haar verhalen gaan door mijn hoofd. Soms denk ik het helder te hebben. Maar dan ontglipt het me weer en vraag ik me af wat ze me nou echt vertelt.

Diana is een prettige persoonlijkheid. Ze is aardig, heeft humor en maakt op een fijne manier contact met mij. Er zijn geen dubbele agenda’s. Alles komt ter tafel. Ik zie een vrouw met een visie en kwaliteiten. Haar ervaringen op de werkplek zijn een grote worsteling geworden.

Ik kan er geen lijn in krijgen. Die hebben we wel nodig om uit de huidige situatie te bewegen.

Ik vraag haar om 2 concrete situaties op het werk te beschrijven die zij ervaart als conflict.

Ze komt terug met deze twee confrontaties op papier:

Situatie 1

Ik heb me afgemeld voor een overleg van een werkgroep waar ik aan deelneem. Dat doe ik bij de secretaresse. Ik zeg dat ik een andere prioriteit heb. Ik zorg voor vervanging, een collega van me neemt waar.

Na het overleg meldt de secretaresse dat de voorzitter niet blij was met de gang van zaken en vraagt via haar of ik me in het vervolg bij de voorzitter zelf wil afmelden.  Ik mail de voorzitter, die ook de directeur is, met de mededeling dat ik dat bij een volgende keer zeker zal doen.

Ik merk direct dat het me niet zint dat ik hierop ben aangesproken. Ik heb me aan de afspraak gehouden door een vervanger te sturen. Ik ga het overleggen met mijn directe manager. Die snapt me en geeft me gelijk. ‘Wat een gedoe, je hebt goed gehandeld.” Zij adviseert mij om nogmaals een mail te sturen om het uit te leggen want het voorval is ook al elders gerapporteerd.

Dat doe ik en de directeur reageert: “Je collega was niet goed op de hoogte. Lever de volgende keer meer op papier aan over de inhoudelijke punten.”

Ik merk dat ik alleen maar bozer wordt. Dit gaat niet over werk maar over macht. Gelukkig steunt mijn manager me.

Situatie 2

Ik heb een reguliere werkbespreking met mijn manager. Daarin komt naar voren dat zij teleurgesteld is.  Ik heb een opdracht niet goed uitgewerkt. Het is ook niet af. Dat kon ook niet gezien de krap gestelde deadline. Ik had ook niet de juiste informatie om het goed te doen. Dat heb ik eerder gemeld en er zou iemand van HRM meekijken. Maar ja, die bleek voor onbepaalde tijd uitgevallen en er was geen vervanger. Ik ben me weer gaan richten op mijn eigen werk.

In dit gesprek krijg ik niet de waardering die ik had verwacht. Ik heb als opleider veel  werk verzet.  De groepen en de opdrachtgevers zijn tevreden. Maar in mijn functie wordt er meer van mij verwacht. Ik benboos en kom niet meer uit mijn woorden. Ik staak het gesprek, het moet maar op een ander moment.

Diana ervaart deze twee gebeurtenissen als conflict. Waarom?

De directeur wil meer inhoud tijdens het overleg en een afmelding bij haar persoonlijk.  Zij houdt Diana als werkgroep lid daarvoor verantwoordelijk.

Diana hoort maar 1 ding: Jij doet het niet goed.

De manager wil dat er een goed stuk ligt bij aflevering en geeft hierbij de emotie teleurstelling. Ze had meer verwacht. Dat de informatie niet te krijgen viel woog niet mee in dit oordeel. Dat was zeker te verdedigen. Diana hoort hetzelfde: Jij doet het niet goed.

Wat ze eigenlijk hoort is: Jij bent niet goed genoeg.

Wat ze zelf denkt: Ik ben niet goed genoeg.

En vanuit deze aanname volgt het gevoel van verslagenheid, verdriet, weerstand, frustratie, ingehouden woede, trots, onaantastbaarheid, afstand enzovoorts.

Een ratjetoe aan tegenstrijdige gevoelens die ook tegenstrijdige acties opleveren. Te veel steun zoeken, verwachten dat anderen het gaan oplossen, Niet helder durven communiceren, niet voor zichzelf opkomen als dat nodig is. Het hoofd buigen. Afdruipen. Klagen.

Ook haar eigen kwaliteiten totaal onder laten sneeuwen. Haar eigen wensen ten aanzien van werk kwijt raken. Geen plezier meer hebben in het werk.

En ze probeert zich aan te passen:  “Wat willen ze van me? Hoe moet ik me hier gedragen om goed genoeg te zijn?’’ De mentale worsteling die maar door gaat…

Maar ze zet zich ook af: “Ze zoeken het maar uit, ik pas me al veel te veel aan.” Ik ben wel goed genoeg!

Door de onrust in haar verhaal kreeg zowel zij als ik er geen vat op. Door het bij de staart vast te grijpen en even op zijn plek te houden kan de achterliggende boodschap zich laten zien,  n.l. ik hoor, denk , voel en reageer niet op wat er gebeurt maar op mijn verhaal vanuit de overtuiging dat ik niet goed genoeg ben. En ik moet me hierin verdedigen en staande houden. Anders blazen ze me omver. Net als vroeger.

Nu kunnen we verder.

We werken aan het diep verankerde gevoel niet goed genoeg te zijn.

En er komt beweging, het stroomt weer. Dat blijft eng maar geeft Diana ook weer energie om in ander vaarwater te komen. Een keus te maken. Niet blijven wachten op goedkeuring van de ander.

Als je vast zit in je verhaal, draai je daarmee rond en kom je niet voor of achteruit. Je gaat het aanzien voor de waarheid. Je beperkt jezelf.
En er is angst. Wat gebeurt er als ik hier iets aan doe?

Een Ander Buro voor Coaching organiseert deze maand een dag workshop om met je verhaal aan de slag te gaan. Zodat je het kan begrijpen, veranderen en durft te handelen. 

Deze website gebruikt cookies...

Meer lezen

Wij gebruiken alleen cookies die nodig zijn voor het functioneren van de site en waarmee we de inhoud zo goed mogelijk op onze klanten kunnen afstemmen. Meer gegevens vind je in ons privacybeleid.